Dje, opinioni publik dëgjoi një gjuhë që nuk do ta pranonim as në një rrugicë, e jo më nga një funksionar publik.
Sot, i njëjti person hap mbrëmjen poetike të Verës Kulturore Tetovare, buzëqesh për fotografi dhe sillet sikur nuk ka ndodhur absolutisht asgjë.
Ky është momenti kur problemi nuk është më humbja e kontrollit mbi veten.
Problemi bëhet mungesa e ndërgjegjes.
Ekziston një dallim i rëndësishëm. Gabim është kur e kupton çfarë ke bërë dhe merr përgjegjësi. Kur vazhdon normalisht, pa reflektim, pa falje dhe pa asnjë ndjesi përgjegjësie, nuk kemi më të bëjmë me një impuls të momentit. Kemi të bëjmë me një zgjedhje.
Dhe zgjedhjet flasin shumë më fort se fjalët.
Ironia është e pabesueshme.
Njeriu që nuk arriti të kontrollojë gjuhën dhe “impulsin” e tij dje, sot prezantohet si fytyrë e kulturës.
Në fund të fundit, kultura nuk matet nga aktivitetet që organizon.
Matet nga standardet që pranon.
Nëse kjo kalon pa asnjë reflektim, pa asnjë kërkim faljeje dhe pa asnjë përgjegjësi, atëherë problemi nuk është më vetëm i individit.
Problemi është se po fillojmë ta quajmë normale atë që deri dje do ta quanim të papranueshme.
Sepse ka një pikë ku arroganca nuk është më mungesë edukate.
Është bindja se nuk i detyrohesh askujt as shpjegim, as falje, as përgjegjësi. Dhe kjo është shumë më shqetësuese se vetë “shpërthimi” i djeshëm.
