Ka diçka veçanërisht të dhimbshme kur një fshati i mbyllet shkolla. Nuk mbyllen vetëm dyert e një objekti arsimor, por shuhet një pjesë e jetës së komunitetit, zbehet shpresa dhe krijohet ndjenja se banorët janë lënë pas dore.
Kjo është ndjenja me të cilën po përballen banorët e Pohumit dhe Bogovicës, pas mbylljes së dy shkollave. Për ta, kjo nuk është thjesht një çështje administrative, por një goditje që prek drejtpërdrejt të ardhmen e fëmijëve dhe të vetë fshatrave.
Është e vështirë t’u kërkosh njerëzve të besojnë në zhvillimin e vendit, ndërkohë që ata shohin se shkollat në vendbanimet e tyre mbyllen. Është e vështirë t’u flasësh për perspektivë të rinjve, kur institucionet që duhet të garantojnë arsimimin dhe të ardhmen e tyre largohen nga fshatrat.
Çfarë mesazhi po u dërgohet banorëve të Pohumit dhe Bogovicës? Se fshatrat e tyre nuk kanë më rëndësi? Se zëri i tyre nuk dëgjohet? Se për ta nuk ka vend në planet e zhvillimit?
Pushteti nuk duhet të kujtohet për qytetarët vetëm kur ka nevojë për ta. Përgjegjësia e institucioneve është të jenë pranë njerëzve edhe kur ata përballen me probleme, jo t’i lënë të ndihen të harruar.
Një shkollë mund të jetë një objekt i vogël në hartën e një komune, por për një fshat ajo është zemra e komunitetit. Aty rriten fëmijët, krijohen kujtimet dhe ndërtohet e ardhmja.
Sepse kur mbyllet një shkollë në një fshat, nuk humbet vetëm një institucion arsimor. Humbet një pjesë e jetës së atij vendi.
Dhe pyetja mbetet: Kush do të kujdeset për fshatrat, nëse edhe shkollat e tyre po mbyllen?
(Struga Ekspres)














