Struga dhe Maqedonia humbën një njeri që për vite me radhë ishte simbol i guximit, këmbënguljes dhe shpresës për jetë. Ka ndërruar jetë Vasko Joleski, kryetari i Shoqatës Kombëtare „Zemër Guximtare“ („Hrаbro Srce“), njeriu që për më shumë se gjashtë vjet jetoi me një pompë mekanike që mbështeste funksionin e zemrës, duke pritur ditën kur do t’i jepej mundësia për një jetë të re. Ditën për të cilën kishte ëndërruar aq gjatë, për fat të keq, nuk arriti ta përjetonte.
Për Vaskon kemi rrëfyer histori për vite me radhë. Për luftën e tij të përditshme, për jetën e varur nga bateritë dhe energjia elektrike, për kufizimet që sillte mbështetja mekanike, por edhe për forcën e tij të jashtëzakonshme për të vazhduar përpara. Çdo ditë ishte e mbushur me pasiguri, çdo ditë e re ishte një fitore, ndërsa shpresa për një transplant të zemrës ishte ajo që e mbante gjallë shpirtin e tij.
Historia e jetës së tij kishte nisur shumë përpara vendosjes së pompës mekanike. Insuficienca kardiake iu diagnostikua në vitin 2011 dhe, kur gjendja e tij u përkeqësua ndjeshëm, mbështetja mekanike u bë e vetmja mundësi për t’i zgjatur jetën deri në transplantim. Në vitin 2020, përditshmëria e tij mori një ritëm tjetër – ritmin e baterive, kabllove, kontrolleve të rregullta dhe kujdesit të vazhdueshëm. Por as varësia nga aparatura dhe as pritja shumëvjeçare nuk arritën t’ia shuanin shpresën.
Vasko u nis drejt betejës së tij të re me besimin se më në fund do t’i jepej mundësia të jetonte pa pompën mekanike. Disa gazetarëve me të cilët kishte biseduar u kishte premtuar se pas një jave do të jepte një intervistë nga spitali. Ishte premtimi i një njeriu që besonte se do të kthehej me një histori të re – këtë herë, një histori për fitoren, zemrën e re dhe jetën që vazhdon.
Por fati kishte shkruar një fund tjetër.
Vasko Joleski ndërroi jetë, duke lënë pas një dhimbje të pamasë, por edhe dëshminë e një beteje të gjatë, të vështirë dhe dinjitoze. Historia e tij nuk është vetëm një histori për sëmundjen dhe pritjen. Është historia e një njeriu që, pavarësisht të gjitha kufizimeve dhe pasigurive, nuk u dorëzua kurrë përballë jetës. Një njeri që dhimbjen e tij personale e shndërroi në një luftë për të gjithë ata që përballen me të njëjtin fat.
Zëri i tij do të mbetet i gjallë në luftën për të drejtat e pacientëve, në thirrjet për dhurimin e organeve dhe në rrëfimet për njeriun që për vite me radhë jetoi me shpresën se një ditë do të merrte një zemër të re.
Vasko u largua nga kjo botë duke shpresuar në një fillim të ri. Ai nuk arriti ta përjetonte jetën për të cilën luftoi aq gjatë, por la pas një mesazh që nuk duhet të shuhet: çdo njeri meriton një shans, çdo pacient meriton shpresë dhe një zemër njerëzore mund të vazhdojë të jetojë edhe brenda dikujt tjetër.
Pusho në paqe, Vasko. Guximi yt nuk do të harrohet.
